Ik ben gestopt met het dragen van mijn smartwatch, dit is wat me terugbracht

Toen moderne smartwatches voor het eerst verschenen, was ik er helemaal weg van. Ik kocht mijn eerste (en enige) smartwatch ongeveer vijf jaar geleden, zodra ze betaalbaar genoeg werden om mainstream te voelen. Mijn smaak veranderde echter recentelijk, waardoor ik een eenvoudig Seiko-horloge heb gekocht dat ik nu elke dag draag.

Mijn smartwatch werd met pensioen gestuurd, en ik had hem meer dan zes maanden niet gedragen—totdat iets me ertoe aanzette hem af te stoffen en weer te gaan gebruiken.

Waarom ik in de eerste plaats gestopt ben met het dragen van mijn smartwatch

Een dagelijks basisproduct dat achterbleef

Toen ik halverwege de jaren 2010 nog op de middelbare school zat, begreep ik echt niet waarom zoveel mensen geobsedeerd waren door traditionele polshorloges. Ze doen niets meer dan de tijd aangeven—daar heb ik mijn smartphone voor!

Daarentegen waren smartwatches opvallende nieuwe hightechapparaten die een lange lijst van echt nuttige functies beloofden in het formaat van een traditioneel horloge. Het dragen ervan voelde als het hebben van een hele smartphone op je pols, wat erg futuristisch aanvoelde de eerste keer dat je het ervoer. En begin me al helemaal niet over alle andere dingen die een smartwatch kan doen, zoals oproepen beantwoorden, muziek afspelen, het zuurstofgehalte in het bloed controleren, de slaapkwaliteit bijhouden, enzovoort.

Echter, naarmate de jaren verstreken, verdween de nieuwigheid. Ik verloor uiteindelijk interesse in alle slimme functionaliteiten van mijn smartwatch, tot het punt waarop ik hem zelfs niet meer droeg tijdens het sporten. Ik gebruikte hem uiteindelijk alleen om de tijd, datum en af en toe een berichtje dat ik op mijn telefoon kreeg te bekijken.

Tegelijkertijd werd ik verliefd op traditionele polshorloges en hun unieke ontwerpen. Of het nu quartz of mechanisch is, er is iets zo cools aan het dragen van een klein technisch wonder dat op betrouwbare wijze die bijna gewichtloze wijzers beweegt om de tijd aan te geven.

En aangezien ik mijn smartwatch niet meer gebruikte om mijn gezondheid, trainingen, slaap of veel anders bij te houden, duurde het niet lang voordat ik besefte dat ik het waarschijnlijk gewoon door een gewone horloge kon vervangen. Dus uiteindelijk besloot ik het te doen, en als ik helemaal eerlijk ben, miste ik de extra functionaliteit helemaal niet zo erg als ik dacht dat ik zou doen.

Buiten hardlopen deed me beseffen hoe nuttig smartwatches kunnen zijn

Workouts brachten het weer in de relevantie

Hoewel ik niet meer zo geïnteresseerd ben in smartwatches, ben ik nog steeds geobsedeerd door fitness. Ik ga vrij regelmatig naar de sportschool en doe meerdere keren per week snelle loopbandrondes van 15 minuten (ongeveer 2 km) om mijn cardiovasculaire gezondheid te behouden.

Dus toen ik voor het eerst in jaren een 10 km-loop zag worden georganiseerd in mijn stad, schreef ik me meteen in. Maar met iets meer dan twee weken om me voor te bereiden op zo'n lange afstand, en de extra uitdaging om van een loopband naar hard beton over te schakelen, wist ik dat het niet makkelijk zou zijn.

Dus, ik begon voor het eerst in lange tijd buiten te rennen om me voor te bereiden op de 10K, en het duurde niet lang voordat ik me realiseerde dat het niet goed ging. Ik was constant buiten adem omdat ik in de anaerobe hartslagzone zat, wat betekent dat mijn hart en longen de zuurstofbehoefte van mijn spieren niet konden bijhouden.

Dit bleef mijn hardloopsessies onderbreken en dwong me om tot wandeltempo te vertragen alleen om weer op adem te komen. Voor een langeafstandslop zoals een 10K moest ik zo veel mogelijk in de hoge aerobe zone blijven—en toen herinnerde ik me dat mijn smartwatch mijn hartslag in realtime kon volgen.

Dus ik haalde mijn oude Amazfit GTR 2 tevoorschijn en begon mijn hardloopsessies buiten bij te houden, of specifieker gezegd, mijn hartslag. Ik had de bijbehorende app een paar jaar geleden ingesteld om hartslagzones weer te geven op basis van mijn maximale hartslag, en de kleurgecodeerde hartslagbalk maakt het gemakkelijk te zien of ik in de aerobe of anaerobe zone zit, waardoor ik mijn inspanning direct kan aanpassen.

Ik heb geen perfecte fitnessstatistieken nodig, alleen nuttige.

Niets overtreft een goede hartslagmeter

Mijn smartwatch is behoorlijk verouderd. Het werd uitgebracht in 2020 en heeft in jaren geen grote updates ontvangen. Ik heb gemerkt dat het soms moeite heeft met het GPS-signaal (hoewel dat misschien gewoon aan mijn apparaat ligt), en de tempo-aflezingen kunnen merkbaar afwijken in vergelijking met apps die gebruikmaken van de GPS van mijn telefoon, zoals Strava en FitoTrack.

Dit betekent eigenlijk dat mijn smartwatch mij geen volledig betrouwbare meting geeft van zowel afstand als snelheid, en daarom beschouw ik die meetwaarden als ruwe schattingen en controleer ik soms mijn telefoon wanneer ik denk dat ik in de buurt van mijn streefafstand ben.

Desondanks doet mijn smartwatch nog steeds uitstekend werk bij het rapporteren van mijn huidige hartslag, wat de enige maatstaf is die ik echt in één oogopslag nodig heb, samen met de duur.

Wanneer ik aandring op hogere snelheden, helpt het me om vroege tekenen op te vangen dat mijn hartslag de aerobe zone verlaat, zodat ik mijn tempo dienovereenkomstig kan aanpassen. Ik denk niet dat ik mijn laatste paar hardlooprondes zo consistent zou hebben gevarieerd zonder mijn hartslag in realtime te kunnen volgen.

Waarom ik terughoudend ben om over te schakelen op een speciale fitness tracker

Je vraagt je waarschijnlijk inmiddels af waarom ik nog niet ben overgestapt op een alternatieve fitness tracker, zoals een Oura Ring of een fitnessband, maar ik denk niet dat ik klaar ben voor die stap. Hoewel ik er een naast een traditionele polshorloge zou kunnen dragen, betekent het nog steeds dat er een extra wearable aan de mix wordt toegevoegd. Bovendien heb ik al een oude smartwatch die ik kan dragen wanneer ik die daadwerkelijk nodig heb, wat betekent dat ik niets nieuws hoef te kopen.