De SuperDisk was een betere floppy, maar de wereld wilde geen betere floppy
De bescheiden floppy disk in zijn verschillende verschijningsvormen regeerde de computerwereld gedurende een lange tijd. Te lang, zoals uiteindelijk bleek. Uiteindelijk was de kleine capaciteit van floppy disks niet in overeenstemming met de groeiende harde schijven en de toenemende bestandsgroottes, dus was iets nieuws nodig.
Eigenlijk was het vervangen van de floppy makkelijker gezegd dan gedaan. Uiteindelijk waren de echte opvolgers van de floppy de cd en USB-sticks. Het is op het eerste gezicht nogal verwarrend, want op papier leken Imation's SuperDisks de perfecte opvolger van de floppy, ondanks de harde concurrentie.
De SuperDisk probeerde de 'perfecte' upgrade voor de floppy te zijn
Een directe vervanging
Er waren nogal wat 'floppy killers' die probeerden deze alomtegenwoordige plastic schijfjes van de troon te stoten, maar de LS-120 SuperDisk is degene die het meest lijkt op het ding dat het probeerde te vervangen. Vergelijk deze LS-120-schijven met standaard 3,5-inch diskettes en bedenk dat dit 1,44 MB is versus een enorme 120 MB!
De totale afmetingen en vorm zijn vergelijkbaar. Het enige directe 'teken' is het interessante ontwerp van de schuifschijfbeschermer, waarbij de SuperDisk een meer ingewikkeld en futuristisch uiterlijk heeft.
Achterwaartse compatibiliteit was niet genoeg om de gebruikersgewoonten te veranderen
Je zou die floppy nog steeds kunnen kopiëren
SuperDisks leken niet alleen op de diskettes die ze probeerden te vervangen. Als je je diskette-station verving door een LS-120-station, kon je al je diskettes blijven gebruiken. Je hoefde geen twee 3,5-inch stations te plaatsen, iets waar de meeste pc-behuizingen voor thuisgebruik toen toch niet op ingericht waren.
Dus, opnieuw, de SuperDisk was opgezet voor succes. Er was op technisch niveau geen nadeel aan het overschakelen. Je kon je eigen SuperDisks gebruiken en floppy disks die iemand je gaf. De LS-120 stond echter voor precies hetzelfde kip-en-ei-probleem gezien de diepgewortelde positie van de floppy.
In feite zou een deel van het probleem best wel kunnen zijn geweest dat voor de gemiddelde persoon SuperDisks niet veel anders leken dan floppy's, tenzij je de tijd nam om erover te lezen.
CD's gaven niet om compatibiliteit—en dat was precies het punt
De toekomst zou eruit moeten zien als de toekomst
Hoewel 120MB veel meer is dan 1,44MB, is dat niets vergeleken met 1,44MB tegenover 650MB! Voordat je bestanden naar een cd kon schrijven met een computer, werd het al snel de voorkeursmethode om software te verspreiden. Wie zou Windows willen installeren vanaf meerdere tientallen floppy's als je een enkele cd kon gebruiken?
Misschien als softwareontwikkelaars LS-120 hadden gekozen als manier om software te verspreiden, zouden de dingen anders zijn geweest. Maar de schijven waren veel duurder dan een cd, die slechts enkele centen per schijf kostte. Hier hebben we weer de oude kip-en-ei-situatie, maar dit keer in het voordeel van cd's, omdat je een goede reden had om een cd-romstation te kopen. Daar ging alle content naartoe.
In de tussentijd waren gewone diskettes nog steeds prima voor kleine bestanden, en zodra de CD-R technologie betaalbaar werd, was het ook voorbij met de diskettes.
Kosten, snelheid en betrouwbaarheid hebben de SuperDisk gedood
Er is een thema met deze floppy killers
Net als de Zip-, Jaz- en Click-schijven had de SuperDisk technische problemen. Relatief onbetrouwbare schijven en drives, althans in het begin, gaven mensen geen vertrouwen in vergelijking met de volwassen floppy en later zeker niet tegen mechanisch eenvoudige en robuuste cd's.
Toegangstijden waren een punt van discussie, aangezien Imation's "floptical" technologie, die lasers gebruikte om te helpen bij magnetische tracking, traag was. De overdrachtssnelheden waren niet slecht. Hoewel de theoretische maximumsnelheid 1,2 MB/s was, lag deze in de praktijk dichter bij de snelheid van een 2x CD-ROM. Je kunt je dus voorstellen hoe snel CD-ROM-drives die limiet overschreden met 4x, 8x en 12x snelheid drives die snel beschikbaar kwamen.
Een veranderend idee van wat 'opslag' eigenlijk betekende
CD's normaliseerden goedkope, wegwerpmiddelen die op distributie waren gericht. In plaats van een handvol schijven voor altijd opnieuw te gebruiken, begonnen mensen archieven, muziekcollecties en software-installers op stapels goedkope optische schijven te branden.
Kort daarna verschenen USB-flashstations en maakten beide technologieën verouderd voor kleine persoonlijke verwijderbare opslag door draagbaarheid, herschrijfbaarheid, snelheid en enorme capaciteit te combineren in een klein solid-state apparaat.
De LS-120 is een geweldig voorbeeld van het probleem van 'bouw een betere muizenval'. Het idee was om een floppy te maken, maar dan beter. Het punt is dat de wereld geen betere floppy nodig had. Het had fundamenteel andere oplossingen nodig. Als de LS-120 10 jaar eerder was gekomen, had het enorm kunnen zijn, maar het tijdstip werkte niet in zijn voordeel.