Zip-stations zouden het tijdperk van de diskette beëindigen—totdat een ontwerpfout alles verwoestte

Kinderen van vandaag zullen nooit de tirannie van de 1,44MB floppy disk kennen. Zo traumatisch was dit formaat dat vandaag het "opslaan"-pictogram in onze apps er nog steeds zo uitziet, zelfs al heeft niemand het daadwerkelijk gebruikt in meerdere decennia.

Toch, ondanks vele pretendenten voor de troon, bleef de floppy relevant tot aan de komst van USB-flashstations, en bleef relevant terwijl alleen-lezen cd's op hun hoogtepunt waren. Beschrijfbare schijven en flashgeheugen maakten een einde aan het tijdperk van de floppy, maar het had eerder kunnen gebeuren met de Zip-drive. Als deze opslagtechnologie maar geen fatale fout had gehad.

Wat Zip-schijven hadden moeten zijn (en waarom ze populair werden)

Ze waren letterlijk een grote zaak

Ik heb niet echt fijne herinneringen aan het installeren van Windows 95 vanaf tientallen floppy disks, of videospelletjes die op zes of zeven floppy disks kwamen. De hoeveelheid computerdata bleef groeien, maar gewone floppy disks bleven op 1,44MB, hoewel er 2,88MB en zelfs grotere disks waren die nooit populair werden.

Dus je moet begrijpen hoe versteld ik stond toen ik de pagina's van mijn maandelijkse computertijdschrift opende en een advertentie zag voor een schijf die op het eerste gezicht op een floppy leek, maar een whopping 100MB opslag bood! Houd er rekening mee dat onze thuiscomputer net was geüpgraded van een 80MB harde schijf naar een die een paar honderd megabyte opslag had, dus in vergelijking waren deze verwisselbare schijven enorm.

Ik herinner me dat ik mijn ouders de advertentie liet zien en niets anders terugkreeg dan lichte verwarring. Omdat ik weinig eigen geld had, heb ik nooit de Zip-drives kunnen ervaren toen ze nieuw waren.

Misschien was dat uiteindelijk maar beter, omdat deze schijven gericht waren op zakelijke gebruikers en mediaprofessionals. CD-branders waren ontzettend duur, en je kon de schijven nog niet herschrijven, en als je werkte met enorme afbeeldingen of 3D-modellen, had je ruimte nodig. Zip-stations zouden ook groter worden, met 250MB en zelfs 750MB die aan het einde beschikbaar kwamen. Die laatste grootte was precies gericht op CD-RW's, maar zoals de geschiedenis laat zien, is dat niet gelukt.

De beruchte 'klik des doods' en waarom het gebeurde

Vertrouwen is alles

Er zijn veel redenen waarom de Zip-drive de floppy-drive nooit heeft vervangen. Hij was te duur, niet genoeg mensen kochten ze, dus het delen van bestanden was een probleem, en natuurlijk hebben beschrijfbare en herschrijfbare cd's hun glans gestolen zodra de prijzen daalden. Een ander belangrijk probleem was echter de betrouwbaarheid.

Op een gegeven moment kon een Zip-drive een klikkend geluid gaan maken omdat de lees-/schrijfkoppen misplaatst waren. Dit was de beruchte "klik des doods."

Zip-schijven werden stilletjes datavallen

Voel je je gelukkig?

Dit betekende niet alleen dat de drive kapot was, maar het kon ook de Zip-schijf beschadigen, wat zou kunnen leiden tot gegevensverlies. Als dat nog niet erg genoeg was, was het probleem (zeer zelden volgens Gibson Research) besmettelijk! Een drive kon een schijf beschadigen, die vervolgens de volgende drive waarin het werd geplaatst, zou beschadigen.

In 1998 (zoals gemeld door CNET) dienden Zip-gebruikers een collectieve rechtszaak in tegen Iomega:

Ze zeggen dat de schade, die de computerdisks onleesbaar maakt, wordt veroorzaakt door stukjes metaal die op de disks terechtkomen, en een smeermiddel dat ontleedt en zich ophoopt op het leesmechanisme.

Denk na over wat dit betekende. Hoewel Iomega zei dat het probleem minder dan een half procent van de schijven treft, betekende het dat je geen idee had of de schijf waarin je je schijf net gaat steken deze zou vernietigen, of dat de schijf zelf een gif was dat de schijf kon doden.

Zip-schijven waren om andere redenen ook datavallen. Omdat ze magnetisch waren, betekende dit dat de gegevens niet zo lang zouden meegaan als bijvoorbeeld optische schijfback-ups. Maar een grotere zorg was dat uiteindelijk niemand de hardware zou hebben om Zip-schijven te lezen, aangezien het propriëtair en niche was.

Zip-schijven zijn de nachtmerrie van een moderne archivaris

Waarom leest het niet?

Het is niet moeilijk voor te stellen dat er interessante gegevens uit de jaren 90 vastzitten op Zip-schijven die nooit kunnen worden hersteld. Foto's, broncode voor software, documenten, de lijst gaat door. Vanwege de klik des doods en de besmettelijke aard ervan, kan een archivaris die een stapel Zip-schijven krijgt om te bewaren, uiteindelijk ofwel de gegevens ofwel de hardware (of beide) vernietigen zonder dat het hun eigen schuld is.

Bibliotheken en grote organisaties die werken met archieven uit de jaren '90 met de bedoeling deze te bewaren in de cloud of op betere moderne langetermijnopslagformaten, zullen Zip-schijven tegenkomen, en ze zullen lastig zijn om mee om te gaan.

De harde lessen uit het tijdperk van de Zip-drive

Is de geschiedenis gedoemd zich te herhalen?

Er zijn veel lessen te leren van de Zip-drive. Mensen vertrouwden erop omdat het handiger was en een hogere capaciteit had, maar deze dingen maken een medium niet betrouwbaar. Misschien laten we optische media dus te snel achter ons. Mensen beginnen tenslotte pas te begrijpen wat bitrot in SSD's is.

Op zijn minst zou het je meer moeten aansporen om de 3-2-1-back-upregel toe te passen.