5 mythes over cd's die we in het verleden moeten achterlaten

Naarmate we verder en verder weg bewegen van de bloeiperiode van de audio-cd, raken de zaken een beetje verwarrend. Misschien zou het niet zoveel uitmaken als fysieke media zoals vinyl, cd's en cassettes een niche-heropleving zouden maken onder bepaalde groepen mensen.

Dus ik heb een aantal mythes samengesteld, zowel oude als nieuwe, die bestaan rondom audio-cd's. Sommige heb ik voor het eerst tegengekomen op sociale media en forums, en andere bestaan al een tijdje. Hoe dan ook, als je één of meer hiervan gelooft, is het tijd voor een koerscorrectie.

Cd's hebben eigenlijk niet voor altijd perfect geluid

Alles rot uiteindelijk weg

Het is waar dat, in tegenstelling tot vinyl, dat het beste klinkt de eerste keer dat je het afspeelt en daarna nooit meer zo goed klinkt, cd's niet verslijten door herhaald afspelen. Omdat de muziek digitaal wordt weergegeven, verandert het nooit, toch?

Nou, dat is technisch waar, maar cd's kunnen achteruitgaan. Er is het probleem van schijfrot, wat relatief zeldzaam is maar cd's kan aantasten die productiefouten hebben of schade hebben opgelopen die de metalen reflecterende laag aan de atmosfeer blootstelt.

Cd's hebben ingebouwde foutcorrectie, die vrij robuust is en zal proberen te spelen wat het kan lezen tot het bittere einde. Je zult geen kwaliteitsvermindering horen, maar overslaan en interpolatie kan hoorbaar worden als de schade te groot is. Dit is een groot voordeel van analoge media zoals tape of vinyl, omdat zelfs als die media zijn aangetast, het niet voorkomt dat een versie van de audio wordt afgespeeld.

Dat gezegd hebbende, zijn cd's zeer robuust. Zowel mijn ouders als ik hebben cd's uit het eind van de jaren '80 en '90 die nog steeds perfect afspelen, omdat ze correct zijn behandeld en opgeslagen.

Krasjes beschadigen een cd niet altijd

Meer dan op het eerste gezicht lijkt

Er is een algemeen idee dat als een cd zichtbare krassen heeft, dit de weergave zal beïnvloeden, en dat je hem net zo goed kunt weggooien. Maar herinner je je de foutcorrectie die ik net noemde? De ontwerpers van de audiocd-normen hebben hier al rekening mee gehouden, en vroege demo's van cd's lieten zien dat het boren van kleine gaatjes in cd's nog steeds mogelijk was en dat ze nog steeds prima afspeelden.

Een of twee krasjes zullen waarschijnlijk niets doen met een cd die je kunt horen, maar diepe krasjes in de datalaag of metalen coating, of krasjes die zo dicht bij elkaar liggen dat ze de limieten van de foutcorrectie overschrijden, zullen hoorbare problemen veroorzaken of de schijf onbruikbaar maken. De enige manier om het te weten is door de schijf te proberen. Wanneer ik tweedehands cd's koop, controleer ik altijd op krasjes, en ik heb een goed oog ontwikkeld voor wat waarschijnlijk in orde zal zijn, maar niets weerhoudt je ervan om een draagbare cd-speler mee te nemen om het te testen!

cd-spelers lezen het oppervlak niet zoals je denkt

Het zijn de putten, maar ook de landen

Ikzelf zat hier ook een tijdje onder dit misverstand. De meeste mensen denken dat een cd enen en nullen vertegenwoordigt als putjes en vlakke stukken, maar dat is een technische onnauwkeurigheid. Het is de verandering van een putje naar een vlak stuk of omgekeerd die een één of een nul vertegenwoordigt. Technology Connections heeft hier een uitstekende diepgaande uitleg over gegeven, en het begint op 4:35.

Deze coderingsmethode veroorzaakte allerlei technische uitdagingen, wat me nog meer respect voor de cd geeft.

De glanzende onderkant is niet het belangrijkste deel van de schijf

Een letterlijke metalalbum

Dus je weet dat er fysieke putjes en landjes zijn op een fabrieksmatig geperste cd, maar wist je dat ze zich in het plastic gedeelte van de schijf bevinden en niet in de glanzende reflecterende laag? Neem een paar minuten de tijd om dit geweldige fragment van de show How It's Made te bekijken.

Best wel cool, toch? Maar dat benadrukt waarom krassen aan de etiketzijde zelfs erger kunnen zijn voor een cd dan die aan de "gegevens" zijde. Natuurlijk zijn de putjes en vlaktes in de onderste laag gemodelleerd, maar zonder de reflecterende achterkant zal de laser er gewoon doorheen schijnen in plaats van te worden weerkaatst. Dus, terwijl een schijf aan de onderkant krasvrij kan zijn, zal de laser niets lezen in die secties als er aan de andere kant een kras in de metalen laag zit.

Gebrande cd's zijn niet zoals geperste schijven

De verf sterft

Dit is er een die ik vrij recent tegenkwam, waarbij het duidelijk was dat sommige mensen denken dat beschrijfbare schijven zoals CD-R's precies hetzelfde zijn als fabrieksgeperste schijven. Dit is een probleem, omdat ze de geschatte levensduur van CD-R en andere beschrijfbare optische media toepasten op fabriekschijven als een argument tegen fysiek media als een vorm van bewaring.

Beschrijfbare schijven hebben geen metalen reflecterende laag en gevormde putjes en vlakjes zoals een fabrieksgeperste cd. In plaats daarvan heeft het een coating van thermisch gevoelige kleurstof. De laser activeert deze kleurstof, die het dan de optische eigenschappen van putjes en vlakjes geeft.

Echter, die kleurstof degradeert in de loop van de tijd, zelfs als je de schijf correct opslaat en er voorzichtig mee omgaat. Het is chemisch niet stabiel en kan helemaal niet worden vergeleken met de verzegelde aluminiumlaag en de fysieke putjes en vlaktes in een geperste schijf wat betreft robuustheid.

Cd's zijn absoluut de moeite waard om te verzamelen, te bewaren en van te genieten. Ze zijn niet perfect, en de kwaliteit is technisch gezien niet zo goed als moderne 'lossless' formaten, maar geef me op een dag een glanzende cd en ik zal een gelukkig persoon zijn.