Ik heb de ingebouwde functies van mijn router verwijderd en ze opnieuw opgebouwd met Docker

Moderne routers houden ervan om op te scheppen over het blokkeren van advertenties, slimme DNS, verkeersbeheer, beveiligingslagen, AI-dit en cloud-dat. Als ik er nog een firmware-update op zou doen, zou hij waarschijnlijk levenscoachingdiensten gaan aanbieden. En een tijdje geloofde ik daar allemaal in. Ik liet mijn router het grootste deel van mijn thuisnetwerk beheren als een zelfverzekerde middenmanager die net dashboards heeft ontdekt. Het "optimaliseerde het verkeer." Het "beschermde apparaten." Het nam beslissingen die ik nooit expliciet had gevraagd. Het maakte ook willekeurig dingen kapot: websites die zonder reden niet laden, DNS die vertraagde alsof het een vape-pauze nodig had, en apparaten die zich anders gedroegen afhankelijk van welke hoek van het huis ze zich bevonden, alsof mijn Wi-Fi plotseling stemmingen ontwikkelde.

Elke keer dat ik de instellingen opende, leek alles in orde. Natuurlijk, want dat was het. Toen realiseerde ik me iets een beetje ongemakkelijks. Ik had geen idee wat mijn eigen netwerk eigenlijk deed. Dus deed ik het enige redelijke en schakelde ik het allemaal uit.

Ik ben gestopt met mijn router te vertrouwen

Wanneer 'het werkt gewoon' langzaam stopt met werken

Het stortte niet in één keer in. Dat zou te gemakkelijk zijn geweest. In plaats daarvan was het een langzaam sterven door duizend kleine ergernissen. Een site die meteen laadt… behalve wanneer dat niet zo is; advertenties die verdwijnen… behalve wanneer ze erdoor glippen alsof ze de baas zijn, en dat ene apparaat werkt perfect, terwijl een ander doet alsof het via een aardappel is verbonden. Niets was volledig kapot, maar het voelde niet goed. En dat is het ergste soort probleem, want je kunt er niet naar wijzen. Je voelt het gewoon. Alsof er iets in je setup een beetje vervloekt is.

Dus je controleert de router. Alles ziet er onberispelijk uit met een schoon gebruikersinterface, geen waarschuwingen, en geen logs die iets nuttigs zeggen. Je krijgt een beleefd beetje interface te zien, "Alles goed hier :)", terwijl je netwerk je duidelijk misleidt. Op een gegeven moment stopte ik met het oplossen van problemen en begon ik te raden, wat blijkbaar mijn limiet was. Ik ging radicaal te werk, op mijn heel rustige, Zweedse manier. Ik schakelde alle "slimme" functies uit. Weg met filteren, DNS-magie en extra beveiliging. Ik liet routering en Wi-Fi waar ze waren. En zomaar werden de dingen stabiel. Niet perfect, maar stabiel. En dat was genoeg om me precies te laten zien waar het probleem zat.

Ik heb alles van de router gehaald

Één apparaat zou niet moeten proberen alles te doen

Als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer niet zien. Routers zijn echt geweldig in het zijn van routers. Ze verplaatsen de hele dag pakketjes zonder te klagen.

Maar het moment dat ze proberen iets anders te zijn? Dat is wanneer het raar wordt. Je krijgt beperkte bedieningselementen, half-blootgestelde functies, en instellingen die er configureerbaar uitzien maar dat eigenlijk niet zijn. Het is alsof je een stuurwiel in handen krijgt dat maar soms draait. Dus ik ben gestopt met vragen dat de router slim moest zijn.

Ik gaf het één taak en verplaatste alles wat anders elders heen moest, waar het daadwerkelijk geconfigureerd wilde worden. In mijn geval een oude Lenovo 310S desktop die veel te lang helemaal niets nuttigs had gedaan. Hij draait nu Ubuntu 24.04 LTS, aangesloten via Ethernet, en doet eindelijk echt werk in plaats van te doen alsof hij met pensioen is. En hier is het grappige: het toevoegen van een andere machine maakte de boel niet ingewikkelder; het maakte alles logisch. Omdat nu elk onderdeel een rol heeft zonder overlap, mysterieus gedrag, of van die momenten van "waarom is dit ineens veranderd". Gewoon systemen die doen wat ze opgedragen zijn. Wild concept.

Ik heb DNS en routering opnieuw opgebouwd met Docker

Pi-hole, Unbound en Nginx Proxy Manager hebben alles 'slims' vervangen

Het eerste dat verdween, was DNS en advertentieblokkering. Weg met het vakje van de router 'vertrouw me, ik blokkeer dingen'. Daar kwam Pi-hole en Unbound in Docker voor in de plaats, zoals volwassenen. Pi-hole blokkeert advertenties op het hele netwerk, wat fijn is. Maar de echte magie is dat het je alles laat zien: elke query, elke blokkade en elk apparaat dat iets vraagt wat het waarschijnlijk niet zou moeten doen. Geen giswerk meer en geen schuld meer toeschrijven aan 'iets in het netwerk'. Het gebeurt of het gebeurt niet, want Pi-hole zal het graag blootleggen.

Unbound verwerkt DNS-resolutie lokaal, wat saai klinkt totdat je beseft dat het weer een externe afhankelijkheid wegneemt die dingen willekeurig kan vertragen of op creatieve manieren kan falen. Samen zijn ze snel, maar belangrijker nog, ze zijn eerlijk.

Toen kwam het routen. Port forwarding op consumentenrouters is een van die dingen die technisch werkt, maar voelt alsof het is ontworpen om je geduld te testen. Open deze poort, stuur door naar dit IP, en hoop dat je over twee weken nog weet waarom. Ik heb dat allemaal vervangen door Nginx Proxy Manager. Nu krijgt alles een nette subdomain. Diensten leven achter juiste URL’s. SSL werkt gewoon… en ik beheer alles vanuit een interface die me niet het gevoel geeft dat ik terug in de tijd naar 2009 ben gereisd.

Ik heb het opgezet zonder dingen te ingewikkeld te maken

Een kleine Ubuntu-box, een paar containers en één belangrijke wijziging in de router

Dit is het gedeelte waarin mensen verwachten dat dingen ingewikkeld worden. Dat gebeurt niet. De Lenovo-doos draait Ubuntu met Docker en Docker Compose. Dat is de hele basis zonder over-engineering, en geen "laat ik terwijl ik hier ben gewoon Kubernetes toevoegen"-moment. Elke service draait in zijn eigen container:

Pi-hole doet DNS-filtering.
Unbound lost DNS lokaal op.
Nginx Proxy Manager handelt routing af.

Ze vechten niet tegen elkaar, en ze overlappen elkaar niet. Ze zitten gewoon daar en doen hun werk als goed opgevoede introverten. De enige echte wijziging op de router was het instellen van DHCP om Pi-hole als DNS-server te gebruiken. Eén instelling is het moment waarop de stroomverschuiving plaatsvond. Daarna begon alles zich te gedragen als een systeem in plaats van een verzameling beleefde leugens. Geen firmware-updates die nieuw gedrag binnensluipen, en geen leverancierslogica die “behulpzame” dingen achter de schermen doet.

Prestaties verbeterd, maar de echte winst is zichtbaarheid

DNS-zoekopdrachten zijn sneller, pagina's laden zonder aarzeling en willekeurige haperingen zijn verdwenen. Maar eerlijk gezegd? Snelheid is hier niet het belangrijkste; begrip is dat wel. Voor het eerst kan ik echt zien wat mijn netwerk doet. Als iets wordt geblokkeerd, laat Pi-hole het me meteen zien. Als DNS problemen geeft, is Unbound er direct. Als een dienst niet bereikbaar is, weet ik precies waar ik moet kijken in plaats van rituele herstarts uit te voeren en maar te hopen op het beste. Er is geen giswerk meer.

Je kunt eenzelfde pagina niet drie keer verversen alsof die plotseling besluit mee te werken, en je kunt de Wi-Fi, de provider of Mercurius die in retrograde staat niet de schuld geven. Het werkt of het werkt niet, en ik kan zien waarom het niet werkt. En zodra je dat niveau van inzicht hebt gehad, is het heel moeilijk om terug te gaan. Want de echte upgrade hier is niet snelheid, maar controle. En dat teruggeven aan een enkele plastic doos die weigert zichzelf uit te leggen? Ja, dat gebeurt niet nog een keer.