Kabelnormen zijn een rommel, maar je moet USB-C daar niet de schuld van geven

USB-C, officieel bekend als USB Type-C, werd gepresenteerd als de poort die ze allemaal zou vervangen. Het is een universele, omkeerbare connector die de plaats inneemt van onder andere USB-A, USB-B, Lightning en Mini DisplayPort. In feite werden alle andere USB-connectoren in 2014 als verouderd bestempeld. Hoewel je nog steeds USB-A, USB-B en hun afgeleiden buiten in het wild zult zien, is het duidelijk dat USB-C de toekomst is. In theorie gaf de USB-C-connector ons alles wat we wilden — we kunnen nu met dezelfde kabel apparaten zoals koptelefoons, smartphones, laptops en meer opladen en gegevens overdragen. Dus waarom zijn we dan niet tevreden?

De problemen met USB-C zijn goed gedocumenteerd. Poorten en kabels zijn niet goed gelabeld, apparaten en snoeren voldoen niet aan dezelfde onderliggende specificaties, en het gebruik van de verkeerde kan je apparaat onbruikbaar maken. Deze gebreken vormen een hoofdpijn voor de gemiddelde gebruiker. We kunnen USB-C echter niet de schuld geven voor deze problemen. Sterker nog, ze zijn het resultaat van USB-C dat precies doet waarvoor het ontworpen is.

USB-C is een connector, geen protocol

USB-C-kabels en -poorten kunnen verschillende protocollen ondersteunen

Om het doel van USB-C te begrijpen, en waarom het soms achterblijft bij de verwachtingen, moeten we het verschil maken tussen connectoren en protocollen. Een connector is een fysieke interface die een apparaat verbindt met een ander apparaat, accessoire of stroombron, meestal in de vorm van een poort, stekker of stopcontact. Kabels worden in de connector gestoken met draden die meestal overeenkomen met de pinconfiguratie van de poort waarmee ze verbinding maken. Ondertussen definieert het communicatieprotocol hoe apparaten en accessoires met elkaar 'praten' via een connector. Bijvoorbeeld, USB Type-C is een connector, maar Thunderbolt 4 is een communicatieprotocol.

Als deze dichotomie nieuw aanvoelt, is daar een reden voor. Universele aansluitingen zoals USB-C maken het mogelijk dat meerdere communicatieprotocollen dezelfde poort en kabelsoort gebruiken. Vroeger was dit niet het geval. Een kabel of poort die het HDMI- of DisplayPort-communicatieprotocol gebruikte, was gemakkelijk te herkennen omdat het een unieke aansluiting had. Nu maken protocollen zoals HDMI Alt Mode of DisplayPort Alt Mode het mogelijk dat deze communicatieprotocollen, die vroeger exclusief waren voor unieke aansluitingen, gegevens via USB-C verzenden.

Vroeger kon je een 140W-stroomkabel onderscheiden van een 5W-stroomkabel, omdat de ene een grote barrel-connector of MagSafe-connector gebruikte en de andere een kleine USB Micro-B- of Lightning-connector. Spring naar vandaag, en kabels met verschillende wattages kunnen beide dezelfde USB-C-connector gebruiken, maar met ondersteuning voor verschillende USB Power Delivery-protocollen. De verschillen blijven bestaan — je kunt ze alleen niet meer zien.

Communicatieprotocollen maken de USB-C-connector ingewikkeld

Wanneer zoveel protocollen dezelfde connector gebruiken, is dat een probleem

USB staat voor Universal Serial Bus en wordt beheerd door het USB Implementers Forum (USB IF). De standaard is altijd complex geweest omdat USB zelf zowel communicatiemechanismen als connectors vertegenwoordigt. USB Type-A, USB Type-B en USB Type-C zijn allemaal connectors, terwijl USB 3.1 Gen 2, USB 3.2 en USB 4 protocollen zijn. Het USB IF heeft historisch gezien een slechte taak gehad in het benoemen en brandmerken van de protocollen die door USB-connectors worden ondersteund. USB 3.1 Gen 1, bijvoorbeeld, heette oorspronkelijk USB 3.0 voordat het werd hernoemd en opgesplitst in USB 3.1 Gen 1 (5Gbps) en Gen 2 (10Gbps).

USB-C ondervindt meer van deze problemen omdat de connector wordt gebruikt voor veel communicatieprotocollen — het is niet beperkt tot alleen USB-standaarden. Naast USB 3.1 Gen 2, USB 3.2 en USB 4, kan de USB-C-poort de communicatieprotocollen Thunderbolt, PCIe, DisplayPort en HDMI ondersteunen. De connector werkt ook met laadprotocollen, namelijk USB Power Delivery (USB PD), dat bepaalt hoe apparaten en opladers met elkaar communiceren. USB PD werkt met optionele standaarden, zoals Programmable Power Supply (PPS), die apparaten in staat stellen om laadspanningen op gedetailleerd niveau aan te vragen.

De USB IF schetst een gedetailleerde USB Type-C-specificatie die alles verduidelijkt wat een USB-C-poort of -kabel kan doen, maar slechts enkele van deze functies en protocollen zijn verplicht. Door de flexibiliteit van een universele connector zoals USB-C is er een natuurlijke mate van inconsistentie. Je zou een USB-C-kabel kunnen pakken die Thunderbolt 4 ondersteunt, waardoor functies zoals snel opladen, beeldschermondersteuning en een hoge datasnelheid mogelijk zijn. Ondertussen kan een ogenschijnlijk identieke kabel slechts langzaam opladen en gegevens overbrengen.

Voor het geval de zaken ingewikkelder moesten worden, besloten veel bedrijven schaamteloos de weinige USB-C-specificaties te negeren die de USB IF verplicht stelde. Hierdoor ontstond een categorie USB-C-poorten, kabels en adapters die niet-compatibel zijn. Sommige goedkope apparaten worden geleverd met USB-A naar USB-C-kabels in de doos, omdat ze niet over de communicatiechip beschikken die nodig is om veilig een USB-C naar USB-C-kabel te gebruiken. Uit een technisch rapport van Texas Instruments blijkt dat uit een onderzoek naar USB-C-kabels die op Amazon verkrijgbaar zijn, bleek dat 28% daarvan niet-conform was. De gevaren van het gebruik van niet-conforme kabels zijn reëel: ze kunnen uw apparaat blokkeren als u niet de juiste hoeveelheid stroom uitwisselt.

Is er een manier om de USB-C-connector te repareren?

Waarschijnlijk niet, aangezien dit inherente gebreken zijn van universaliteit

Als je gefrustreerd bent door de verwarrende aard van USB-C-kabels, is het belangrijk om te onthouden dat je klachten eigenlijk niet over USB-C gaan. De problemen liggen bij de communicatieprotocollen die USB-C-poorten en -kabels gebruiken. Er kunnen enkele wijzigingen worden aangebracht om het eenvoudiger te maken, en de USB IF begint deze te implementeren. Zo worden kabels nu bijvoorbeeld gelabeld met hun snelheid in gigabit per seconde (Gbps) in plaats van hun officiële naam.

Er is echter maar zoveel dat de USB IF kan doen wanneer de USB-C-connector wordt gebruikt door de USB-, Thunderbolt-, PCIe-, DisplayPort- en HDMI-communicatieprotocollen — en dat is nog zonder de grote hoeveelheid niet-conforme kabels en connectors mee te rekenen. De USB IF kan slechts één van die communicatieprotocollen beheren, en de rest ligt buiten hun controle. De verwarring over of een kabel USB 4, DP Alt Mode of Thunderbolt ondersteunt, is simpelweg geen USB-C-probleem, het is een probleem met de etikettering.

Naar mijn mening is er geen manier om de problemen met USB-C op te lossen terwijl de connector universeel blijft. Branding en etikettering zouden zeker kunnen helpen. Laten we beginnen met het zo specifiek mogelijk labelen van kabels, waarbij we elk communicatie- en laadprotocol dat een kabel ondersteunt, aangeven.

Het grotere probleem is onmogelijk op te lossen omdat het een bekend gevolg is van een connector die universeel is. Iedereen had een hekel aan proprietaire kabels en poorten, maar ze waren tenminste gemakkelijk te herkennen en te onderscheiden in één oogopslag. Nu hebben we kabels die er universeel uitzien, maar onderhuids protocolvariaties hebben die onmogelijk te onderscheiden zijn zonder duidelijke branding. Tenzij je bereid bent om weer 10 verschillende kabels mee te nemen, wees dan niet boos op USB-C voor de veelvoorkomende problemen. Het is niet de schuld van de poort of de kabel, het is de schuld van de communicatieprotocollen die ze gebruiken, en van de inconsistentie in welke protocollen worden ondersteund.