Je HDMI-kabel is waarschijnlijk niet de beperkende factor — deze instelling in je tv is dat wel
Donkere HDR-scènes op mijn Samsung Frame TV begonnen kleurbanden te vertonen waar vloeiende overgangen hadden moeten zijn. Het is een klassiek teken van een bandbreedteprobleem, of dat dacht ik tenminste. Ik bestelde een nieuwe gecertificeerde kabel, wisselde deze twee dagen later en kreeg exact dezelfde banden. De oplossing bleek vier menu's diep op de tv te zitten — had helemaal niets met de kabel te maken. Zodra ik de naam kende, begon ik dezelfde bottleneck te zien op mijn TCL Roku TV en Hisense Canvas. HDMI verbergt meer mogelijkheden dan de meeste opstellingen ooit benutten, maar de meeste tv's worden geleverd met poorten die standaard zo zijn ingesteld dat die mogelijkheden niet worden benut. De kabel verdient dus niet altijd de schuld.
Het is meestal het verkeerde om de kabel de schuld te geven
Waarom een werkend HDMI-signaal er nog steeds beperkt uit kan zien
Wanneer een probleem met het beeld zich voordoet, zijn de eerste verdachten altijd fysiek — kabel, poort, streamingbox, en alles wat je kunt wiebelen en loskoppelen. Zo heb ik de banding aanvankelijk gediagnosticeerd, uitgaand van de eenvoudigste mogelijke oorzaak. De meeste tv's worden geleverd met hun HDMI-poorten die in een legacy-modus werken die netjes handshake met oudere apparatuur. Een Blu-ray speler uit 2014, een oude kabelbox en een Fire TV-stick van de eerste generatie — ze worden allemaal aangesloten en werken zonder fouten.
Het beperkt ook elke poort op de tv tot HDMI 1.4-bandbreedte totdat je dit verandert. Een $50 ultra-gecertificeerde HDMI-kabel die is aangesloten op een poort die nog in die modus werkt, is niet sneller dan een $5-kabel, omdat de poort weigert om hoger te onderhandelen dan de instelling toestaat. Dat is het deel waarvan niemand spreekt wanneer je bij de kassa staat met de nieuwe kabel in je winkelwagen.
De omgeving heeft zeven verschillende namen
Één functie, volledig verschillende labels per merk
De instelling bepaalt of een HDMI-ingang werkt op HDMI 1.4-bandbreedte of dat de poort zijn werkelijke gespecificeerde snelheid gebruikt. Het is dezelfde schakelaar, hetzelfde effect, maar elk merk noemt het anders. Op mijn Samsung Frame-tv's staat het aangeduid als Input Signal Plus en bevindt het zich onder Instellingen > Algemeen > Beheer van externe apparaten. LG-modellen verbergen het onder Beeldinstellingen als HDMI Ultra HD Deep Color. Sony's Bravia-tv's gebruiken HDMI-signaalindeling, met Standaard- en Verbeterde-modus. TCL Roku-modellen noemen het HDMI Mode 2.0. Hisense gebruikt een vergelijkbaar label HDMI 2.0 Formaat.
De naamgevingschaos is de belangrijkste reden waarom deze instelling op zoveel tv's onaangeroerd blijft. Je kunt niet naar één term zoeken en het merkoverschrijdend vinden. Elke invoer krijgt ook zijn eigen schakelaar. Ik zette Input Signal Plus eerst aan voor HDMI 2, waar mijn Apple TV op draaide, en HDMI 1 bleef in de legacy-modus totdat ik terugging en het handmatig deed. De oplossing kost dertig seconden per invoer. De eerste keer dat je de oplossing vindt, kan een half uur duren.
Welke standaardmodus wordt eigenlijk beperkt
Het bandbreedteplafond dat geen enkele kabel kan overschrijden
Het verschil is belangrijk wanneer je er cijfers op plakt. De legacy-modus draait op HDMI 1.4-snelheden, ongeveer 10,2 Gbps — prima voor 4K bij 30 Hz of 1080p bij 120 Hz, maar een harde limiet voor alles wat veeleisender is. Om 4K bij 60 Hz met HDR en 4:4:4 chroma te pushen zoals de bron het bedoeld, moet de poort minimaal op HDMI 2.0-snelheden (18 Gbps) draaien. Nieuwere schermen die 4K/120, 8K of Dolby Vision boven 60 Hz nastreven, hebben de 48 Gbps van HDMI 2.1 nodig om zelfs maar correct te kunnen communiceren.
De standaardmodus zet elke invoer vast op dat 10,2 Gbps plafond, ongeacht het paneel. Een 4K HDR-signaal dat dat plafond bereikt, stopt niet simpelweg — het wordt gecomprimeerd en omgezet naar iets dat de poort kan dragen. Wat aan de andere kant uitkomt, is een zachter beeld, vlakker contrast en kleuren die verder van de bron afwijken, hoe hoger het oorspronkelijke signaal was. Ik had jarenlang een versie hiervan op mijn bureau bekeken zonder het te herkennen. Overgaan van vier 1080p-monitoren naar twee 4K-panelen maakte het verschil onmogelijk te missen. De tv deed precies hetzelfde, alleen stiller.
Hoe te zien dat de instelling de knelpunt was
De aanwijzingen die verschijnen op het moment dat je het aanzet
De verandering is meestal onmiddellijk. HDR-inhoud die eerder werd afgespeeld als een flauwer SDR-signaal schakelt binnen een seconde of twee terug naar de bron over naar de juiste HDR. De informatie-overlay van de tv — degene die de huidige signaalspecificaties toont wanneer je op de Info-knop drukt — geeft eindelijk de juiste resolutie- en verversingssnelheidscombinatie weer. Op de Frame TV was de banding die ik de kabel had toegeschreven gewoon verdwenen.
Spelconsoles verwerken de downgrade geruisloos. Sluit een PS5 aan op een legacy-mode poort, en hij zal stilletjes terugschakelen naar 1080p of 4K draaien op 30 Hz, zonder een waarschuwing op het scherm. De console weet niet beter. Schakel de invoer naar de verbeterde modus, en de volgende herstart activeert VRR, ALLM en 4K op 120 Hz, waarvan niets enige actie aan de kant van de console vereist. Hetzelfde gebeurde bij mij toen de Ethernet-poort van mijn Hisense Canvas snelheden van 100 Mbps beperkte. Het paneel kon het signaal aan. De instelling was het enige dat in de weg stond.
Controleer het menu voordat je de winkelwagen controleert
Kabels slijten. Poorten falen. Streamingboxen verliezen signalen. Maar op een moderne tv is de meest voorkomende bandbreedtebottleneck een instelling die sinds de dag dat je hem uit de doos haalde in het menu staat. Loop elk HDMI-ingang na voordat je aanneemt dat de kabel het probleem is — ze zijn op de meeste sets onafhankelijk geconfigureerd, en de ingang die je het meest gebruikt, is misschien de enige die de aanpassing nodig heeft. De wijziging kost niets, neemt minder tijd in beslag dan het bestellen van een vervangende kabel, en laat zien of de hardware ooit het probleem was. Dat was bij mij niet het geval.