Ik besefte niet dat mijn Pixel-camera dit kon doen — nu gebruik ik hem anders
Ik gebruik al jaren een Pixel-telefoon, dus dacht ik dat ik de camera al door en door kende. Meestal opende ik gewoon de app, tikte op de sluiter en vertrouwde ik erop dat Google de rest van de verwerking deed. En eerlijk gezegd werkt die aanpak belachelijk goed. Maar onlangs, terwijl ik gewoon door de camera-app ging om een bepaalde instelling te vinden, begon ik per ongeluk functies te ontdekken die ik helemaal had genegeerd of nooit goed had begrepen. Een paar van de tools veranderden meteen hoe ik foto’s maak, vooral in situaties waarmee ik regelmatig moeite heb.
Het vreemde is dat deze functies de hele tijd daar zaten. Ik heb er gewoon nooit een tweede blik op geworpen omdat de standaard camera-ervaring op Pixel-telefoons al zo goed is. Nu, na ze daadwerkelijk goed te gebruiken, zijn sommige van hen onderdeel geworden van mijn dagelijkse fotografie-routine — en eerlijk gezegd kan ik niet geloven dat ik ze zo lang over het hoofd heb gezien.
De wazige foto's hebben eindelijk hun verlossingsboog gekregen
Het blijkt dat mijn neiging om galerijen te verzamelen uiteindelijk toch zijn vruchten afwierp
Ik ben verschrikkelijk in het verwijderen van wazige foto's. Elke keer dat ik er een tegenkom, overtuig ik mezelf dat er nog steeds iets de moeite waard in zit om te bewaren, vooral omdat het er esthetisch aantrekkelijk uitziet. Misschien is het een goede uitdrukking, een grappig moment, of een herinnering die perfect zou zijn geweest als mijn handen nog een seconde stil waren gebleven. Dus in plaats van de foto te verwijderen, laat ik hem gewoon jarenlang in mijn galerij staan.
Dat is precies waarom het ontdekken van de Photo Unblur-functie van Google Foto's vreemd magisch aanvoelde. En ja, ik ben beschamend laat hiermee omdat de functie blijkbaar de hele tijd al bestond. Op een dag probeerde ik het willekeurig op een oude, wazige foto, bijna niets verwachtend, en binnen enkele seconden vroeg ik me af waarom ik het zo lang had genegeerd.
Het gebruik ervan is ook ongelooflijk eenvoudig. Je opent een wazige foto, gaat naar Bewerken, tikt op Foto Ontwazig, en de telefoon doet alles vanzelf. Wat me het meest verraste, was niet alleen het verscherpen zelf, maar hoeveel foto's het wist te redden. Oude concertfoto's, trillende foto's binnenshuis, willekeurige familiefoto's gemaakt bij slecht licht, beelden waarvan ik mentaal al had opgegeven, zagen er ineens weer bruikbaar uit. Niet perfect, maar duidelijk genoeg dat ik ze echt wilde bewaren. Deze functie werkt ook op foto's die nooit met een Pixel-telefoon zijn genomen. Ik probeerde het op beelden van oudere apparaten die ik jaren geleden gebruikte, en sommige resultaten waren indrukwekkend.
Mijn dagelijkse woon-werkverkeer is cinema geworden
Het verkeer ziet er beter uit als gloeiende lichtstrepen
De meeste dagen voelen de wegen om me heen volkomen vergeten aan — dezelfde viaducten, verkeerslichten en eindeloze stroom auto's die door de stad kruipen. Ik dacht nooit echt dat het de moeite waard was om iets daarvan te fotograferen totdat ik Long Exposure-modus op mijn Pixel begon te gebruiken.
De functie zit verborgen in de Beweging-sectie van de camera-app, en de eerste keer dat ik het probeerde, had ik eerlijk gezegd niets bijzonders verwacht. Ik richtte mijn telefoon op een drukke weg op een avond, hield het kader een paar seconden stabiel, en plotseling leek de foto totaal niet op wat ik met mijn eigen ogen had gezien. Koplampen veranderden in gladde lichtstrepen, het verkeer stroomde in plaats van te woelen, en een gewone kruising werd op de een of andere manier cinematisch. Je hebt gewoon iets stabiels in het kader nodig, misschien een gebouw, een middenberm of een geparkeerd voertuig, terwijl alles eromheen beweegt. De telefoon regelt de stabilisatie zelf, wat de grootste frustratie van lange belichtingsfotografie wegneemt.
Sindsdien ben ik het veel vaker gaan gebruiken dan ik had verwacht. Drukke markten lijken plotseling vol beweging en energie, watervallen krijgen dat zachte stromende effect, en zelfs treinstations voelen dramatisch aan wanneer mensen door het frame vervagen.
Groepsfoto's begonnen eindelijk mijn geduld te testen
Een knippering verpest de hele herinnering niet meer
Groepsfoto's zijn op de een of andere manier altijd moeilijker dan ze zouden moeten zijn. Ongeacht hoeveel foto’s je maakt, gaat er meestal iets mis. Iemand knippert, iemand kijkt op het verkeerde moment weg, een ander begint te praten halverwege de opname, en plotseling is de perfecte foto niet meer perfect. Lange tijd was mijn oplossing gewoon om te veel foto’s te maken en te hopen dat er ten minste één bruikbaar zou zijn.
Toen begon ik Best Take op de Pixel te gebruiken, en het veranderde echt hoe ik omga met groepsfoto's. Stel je bijvoorbeeld voor dat je meerdere foto's van dezelfde groep maakt, de telefoon kan de beste uitdrukkingen van verschillende frames combineren tot één afbeelding. Dus als iedereen er goed uitziet behalve één persoon die knippert, kun je alleen het gezicht van die persoon uit een andere foto vervangen waar ze er beter uitzien. De rest van de foto blijft onaangetast.
De eerste keer dat ik het goed gebruikte was bij een kleine bijeenkomst met vrienden. We hadden één foto waarop de belichting perfect leek en iedereen goed in het frame stond, maar één persoon knipperde precies op het verkeerde moment. Normaal gesproken zou dat betekend hebben dat we het ermee moesten doen of nog een ronde ongemakkelijke herkansingen moesten doen. In plaats daarvan heb ik het in minder dan een minuut opgelost. Ik ben niet langer geobsedeerd door het perfect krijgen van iedere persoon in één frame, omdat ik weet dat de telefoon die kleine foutjes achteraf kan gladstrijken.
De functies die ik nu op elke telefoon mis
Wat ik het meest waardeer aan deze Pixel-camerafuncties is hoe natuurlijk ze passen in alledaagse fotografie. Ze proberen fotografie niet technisch te laten aanvoelen of je te overladen met professionele bedieningsmogelijkheden. In plaats daarvan verhelpen ze de kleine frustraties waarmee bijna iedereen te maken krijgt bij het maken van foto's met een telefoon — wazige oude herinneringen voelen plotseling weer de moeite waard om te bewaren, gewone plekken worden ineens filmischer, en groepsfoto's worden niet langer verpest doordat iemand knippert op het verkeerde moment. Daarom zijn deze tools onderdeel geworden van mijn reguliere cameragebruik, in plaats van dat ze aanvoelen als gimmicks die ik een keer zou gebruiken en dan weer vergeten.