M-DISC: het opslagmedium dat is beoordeeld om de menselijke beschaving te overleven

Je kunt een schijf kopen die is beoordeeld om 1.000 jaar mee te gaan, maar het bedrijf dat het uitvond overleefde minder dan een decennium. De Millennial Disc, of M-DISC, is een eenmalig beschrijfbaar optisch formaat dat de gegevens fysiek graveert op een synthetische, steenachtige laag die het schijfrot van standaard optische opslagmedia voorkomt (die gegevens opslaan met organische kleurstoffen die na verloop van tijd kunnen degraderen). Helaas vroeg Millenniata, Inc. in 2016 faillissement aan. Hoewel Verbatim tegenwoordig nog steeds M-DISCs verkoopt, blijven er vragen over of de Blu-ray-varianten nog steeds dezelfde opnamelaag gebruiken als het origineel.

Wat schijfrot eigenlijk is

Waarom je gebrande dvd's al aan het overlijden zijn

Standaard beschrijfbare dvd's en blu-rays slaan gegevens op met behulp van organische laserlagen, en de laser van de schijf schrijver verduistert de laser om binaire code weer te geven. De schijf leest vervolgens die donkere en lichte vlekken als enen en nullen. Het probleem is dat deze lasers degraderen, waarbij warmte, vochtigheid en ultraviolet licht het proces allemaal versnellen. Volgens NIST is de levensduur van cd/dvd-media onder normale omstandigheden slechts twee tot vijf jaar.

M-DISC werkt anders

Een schijf die de gegevens graveert in plaats van ze op te lossen

M-DISC is een eenmalige optische schijftechnologie die in 2009 werd geïntroduceerd door Millenniata, Inc, dat mede werd opgericht door Brigham Young University-professoren Barry Lunt en Matthew Linford. In plaats van gegevens te branden in organische kleurstof, maakt M-DISC putjes in een anorganische, steenachtige datalaag van glasachtig koolstof. De resulterende putjes zijn niet afhankelijk van een chemische toestand om gegevens vast te houden; het zijn fysieke structuren, net zoals de woorden op een stenen tablet. Ze verdwijnen volgens de patenten van het bedrijf niet, die het materiaal beschrijven als grotendeels inert tegen oxidatie, met een smeltpunt tussen 200 en 1000˚C.

M-Discs lijken op standaard optische schijven; ze zijn 120 mm in diameter, bijna transparant als ze geen etiket hebben, en zijn verkrijgbaar in DVD (4,7 GB), Blu-ray BD-R (25 GB, 50 GB) en BDXL (100 GB) formaten. Ze kunnen op elk standaard DVD- of Blu-ray-station worden gelezen, maar schrijven vereist een compatibele M-DISC brander, die door de meeste LG-, Pioneer-, Asus- en Verbatim-optische stations gemaakt na 2011 wordt ondersteund.

Het ministerie van Defensie heeft het getest

De Amerikaanse marine heeft M-DISC tot het uiterste getest, en het is geslaagd

In 2009 onderwierp de Naval Air Warfare Center Weapons Division (NAWCWD) van het Amerikaanse Ministerie van Defensie in China Lake, Californië, M-DISC DVD's samen met vijf merken archiefwaardige, goudkleurige, op een kleurstof gebaseerde recordable DVD's aan versnelde verouderingstests bij 85°C en 85% relatieve luchtvochtigheid gedurende 250 uur, omstandigheden die equivalente eeuwen van normale opslag onder ISO-normen projecteren. Elke conventionele DVD faalde met aanzienlijke gegevensdegradatie. De M-Disc vertoonde geen meetbaar gegevensverlies.

Maar dat is nog niet alles. Tussen 2010 en 2012 voerde het Franse Nationale Laboratorium voor Metrologie en Testen (LNE) aanvullende ISO/IEC 10995-tests uit bij 90°C en 85% luchtvochtigheid. Het anorganische M-DISC-materiaal overleefde opnieuw omstandigheden die conventionele schijven onleesbaar maakten. De beweringen over levensduur komen voort uit het extrapoleren van deze versnelde verouderingsresultaten; testen in de echte wereld van 1.000 jaar is begrijpelijkerwijs niet haalbaar.

Het bedrijf daarachter ging failliet

Een typisch bedrijfsverhaal

Helaas liep Millenniata, zelfs met een geweldig product met veel duurzaamheid en de onderzoeksvalidatie, tegen problemen aan die niets te maken hadden met schijfrot. Cloudopslag werd goedkoper en SSD's namen toe, waardoor laptopfabrikanten helemaal begonnen te stoppen met optische drives.

Millenniata vroeg in december 2016 faillissement aan nadat het was tekortgeschoten bij converteerbare schulden. De schuldeisers namen alle activa in bezit en begonnen een nieuw bedrijf genaamd Yours.co om M-DISCs en gerelateerde diensten te verkopen. Vanaf de jaren 2020 zijn er nog maar twee gelicentieerde fabrikanten over: Ritek en Verbatim. Een geplande 128 GB BDXL-variant haalde de markt nooit voordat het faillissement uitbrak.

Daarnaast is het intellectuele eigendom door verschillende handen gegaan, en de samenstelling van de huidige M-DISC Blu-ray media is een soort actief debat geworden binnen archiveringsgemeenschappen. Onafhankelijke scans van media-identificatiecodes op huidige 25 GB en 50 GB M-DISC Blu-rays hebben aangetoond dat sommige dezelfde media-ID's delen als standaard hoogwaardige anorganische Blu-ray recordable discs en niet de unieke glassy carbon laag die het oorspronkelijke formaat definieerde.

Verbatim zegt dat zijn M-DISC-media een gepatenteerde anorganische schrijflayer gebruikt en zegt nog steeds dat de schijven honderden jaren meegaan (zo niet de oorspronkelijke bewering van 1.000 jaar). Geen enkele fabrikant maakt momenteel de exacte samenstelling openbaar, dus er is geen manier om onafhankelijk te verifiëren wat er in de opnamelaag zit. Het zou kunnen dat moderne Verbatim M-DISC Blu-rays gewoon premium anorganische Blu-ray-schijven zijn met het M-DISC-merk erbij; niemand lijkt het echt te weten.

De praktische beperkingen

Externe media heeft nog steeds problemen

Zelfs als de claims over de levensduur kloppen, heeft M-DISC nog steeds enkele zeer reële problemen. Kosten zijn waarschijnlijk het grootste probleem, met een enkele 100GB BDXL M-DISC kost je tussen de $13-$20 in de winkel, wat neerkomt op ongeveer 13 tot 20 cent per gigabyte. Een externe harde schijf van 2 TB kost ongeveer $60, of ongeveer drie cent per gigabyte. Voor grote back-ups is het duur om voor M-DISC te kiezen. Nog erger, hardware-obsolescentie is een reëel probleem. Optische drives worden steeds zeldzamer en een compatibele drive is mogelijk over 30 jaar niet eens beschikbaar, laat staan over 1.000 jaar. Schrijf-/brandtijden zijn ook behoorlijk traag, waarbij 100 GB vier tot zes uur in beslag neemt om te voltooien.

M-DISC kan zinvol zijn als één laag van een archiveringsstrategie (bijv. drie kopieën, twee types media, één off-site), maar niet als het hele geheel. Het kan werken als je kleinere hoeveelheden data hebt (juridische papieren, archieffoto's van familie, enz.) die je voor lange tijd wilt bewaren. Voor de meeste thuisgebruikers dekken cloudopslag en versleutelde externe schijven echter praktischer hun behoeften.

Is het de moeite waard om te kopen?

M-DISC is nog steeds verkrijgbaar bij Verbatim en Ritek via Amazon en andere retailers. Het door het ministerie van Defensie gesteunde bewijs van duurzaamheid voor het DVD-formaat is degelijk. De Blu-ray kwestie is minder duidelijk: als je vandaag koopt, heeft de 4,7 GB DVD-variant de duidelijkste oorsprong volgens de originele specificaties, terwijl de Blu-ray formaten met grotere capaciteit meer onzekerheid met zich meebrengen over of je de originele glazen carbonlaag krijgt of een premium standaard anorganische schijf.

Toch, als je een schijf wilt die ons allemaal zou kunnen overleven, kan M-DISC een goede keuze zijn.