Ik heb een oude desktop omgebouwd tot een privécloud met 5 Docker-containers

In de afgelopen jaren ben ik eraan gewend geraakt om te zien dat cloudservices die ik gebruik hun servicevoorwaarden bijwerken. Tussen de regels door lezen maakt duidelijk dat bepaalde elementen van mijn gegevens gebruikt zouden kunnen worden om bedrijfs-AI-modellen te trainen, wat aangeeft dat het gemak van de cloud een privacytaks is geworden. Ik wilde eruit, dus besloot ik mijn eigen cloud te hosten.

De beste opties waren een dure kant-en-klare NAS of een nieuwe computer, maar ik koos voor mijn HP ProDesk 600 G3 uit 2017. Het draait op een Intel Core i5-7500 processor en heeft 8 GB DDR4 RAM. Met mijn hardware geregeld, zette ik vijf Docker-containers op die de privécloud leverden die ik wilde.

Nextcloud

De opslaghub die mijn setup samenbrengt

Hoewel ik heb gekozen voor Nextcloud als een zelfgehost alternatief voor Google Drive, werd het het middelpunt van de hele setup. Het is de primaire bestemming voor mijn telefoonback-ups, projectmappen, Linux-ISO's en alle andere willekeurige documenten voordat ze ergens anders naartoe gaan.

Het belangrijkste voordeel van Nextcloud was dat het me in staat stelde gegevens te synchroniseren op basis van nut in plaats van kosten. Na enkele jaren getraind te zijn in het beheren van opslagruimte, stopte ik uiteindelijk met het comprimeren van videoarchieven en het verwijderen van RAW-foto's. Het was een gedragsverandering van kunstmatige schaarste naar overvloedige opslag, die waardevoller was dan welke functielijst van een dienst dan ook kon zijn.

Voor dagelijks gebruik zijn de automatische telefoonback-ups, bestandsynchronisatie tussen pc's, gedeelde mappen, documentvoorbeelden en synchronisatiefuncties voor agenda/contactpersonen onmisbaar geweest.

Platformonafhankelijkheid, een uitgebreid app-ecosysteem en geen hardware-lock-in zijn echter drie elementen die Nextcloud echt een voordeel geven ten opzichte van andere opties voor mijn op Docker gebaseerde DIY-setup. Ik heb bestanden niet langer verspreid over verschillende diensten en harde schijven, aangezien Nextcloud mijn ene permanente, doorzoekbare thuis is geworden. Bovendien verbruikt het in rust ongeveer 200-300 MB RAM — verwaarloosbaar op mijn machine uit 2017.

Immich

Mijn oude desktop omtoveren tot een familiearchief

Foto's bewaren herinneringen die we graag zouden willen herbeleven, maar ik onderschatte hoe moeilijk het eigenlijk is om zelfgehoste foto's te beheren. Hoewel ik mijn Docker Nextcloud had draaien voor opslag, was het niet het juiste hulpmiddel om foto's te beheren. Ik had een oplossing nodig die goed op mobiel werkte — iets dat net zo gemakkelijk bijwerkte en synchroniseerde als Google Foto's, die ik moest vervangen.

Immich was het perfecte hulpmiddel. Dankzij de naadloze automatische back-ups van de camera hoef ik niet te controleren of uploads compleet zijn. Het heeft ook een AI-functie die gezichtsherkenning en objectdetectie lokaal uitvoert. Het is fundamenteel anders geïmplementeerd dan de gangbare opties, met de garantie dat je gegevens niet worden gebruikt voor een advertentie-infrastructuur. De meeste mensen realiseren zich niet dat gezichtsherkenning in gangbare apps in wezen een gift is van de biometrische gegevens van je familie aan een reclamebedrijf.

De aantrekkingskracht van Immich komt voort uit de vertrouwdheid met Google Photos; je hoeft de tool niet opnieuw te leren. Het moest deel uitmaken van mijn zelfgehoste setup voor privacy, omdat foto's tot de weinige digitale bezittingen behoren die echt niet vervangen kunnen worden.

Kluisbeheerder

De meest onvervangbare container in de opstelling

Op mijn oude computer draait Vaultwarden comfortabel in minder dan 10MB RAM — daadwerkelijk de lichtste container in de hele stack. Toch ben ik er elke dag meer op aangewezen dan op de andere containers. Vroeger waren mijn wachtwoorden verspreid over verschillende wachtwoordmanagers in browsers. Vaultwarden werd de centrale opslagplaats voor het bewaren van inloggegevens, kaarten, versleutelde bijlagen en gevoelige notities.

Het grootste verkoopargument van Vaultwarden is dat ik geen concessies hoef te doen aan gemak voor bezit. Het werkt met de officiële Bitwarden-apps en browserextensies, en biedt mij een verfijnde ervaring op alle platforms.

Vaultwarden is het belangrijkste onderdeel van de setup. Het elimineert blind vertrouwen in beloften van entiteiten die ik niet beheer met betrekking tot mijn meest gevoelige gegevens. Back-ups zijn echter cruciaal, en als je je wachtwoordinfrastructuur openbaar moet maken, moet je strikte beveiligingspraktijken volgen. Bijvoorbeeld, ik schakel directe publieke gebruikersregistratie uit zodra ik mijn account heb aangemaakt, blokkeer volledig externe toegang tot het /admin backend-paneel via mijn reverse proxy, en dwing strikte multi-factor authenticatie (MFA) af op de kluis zelf. Toch, vergeleken met hoe belangrijk Vaultwarden is, vereist het zo weinig hardware om te draaien en te onderhouden.

Nginx Proxybeheerder

De setup laten aanvoelen als een echte cloud in plaats van een verzameling IP-adressen

Het is heel gemakkelijk voor een zelfgehoste private cloud-opstelling om te voelen als een onsamenhangende verzameling van lokale IP-adressen en willekeurige poortnummers die gemakkelijk vergeten kunnen worden. Een private cloud in deze staat zal werken, maar het zal niet samenhangend aanvoelen, en als je dagelijks dingen zoals 192.168.1.15:8080 in je browser moet typen, wordt het snel saai.

Nginx Proxy Manager was het hulpmiddel dat mijn setup als één gemakkelijk toegankelijke eenheid liet aanvoelen. Het maakt het mogelijk dat alle diensten de juiste subdomeinen en HTTPS-certificaten hebben, en het biedt schone externe toegang die lijkt op de gepolijste ervaring van commerciële cloudplatforms.

Ik heb andere opties overwogen, zoals Traefik, maar Nginx Proxy Manager is eenvoudigals ik mijn setup niet te ingewikkeld wil maken. Het heeft een grafische interface die het beheer naadloos maakt. Omdat HTTPS-certificaten automatisch vernieuwen en het voor mij gemakkelijker is om toegang te beheren, hoef ik geen shortcuts te gebruiken of slechte praktijken toe te passen die de beveiliging zouden kunnen compromitteren.

Nginx Proxy Manager voegt bijna geen overhead toe, wat belangrijk is wanneer je al 8 GB over meerdere containers verdeelt.

Startpagina

Een gefragmenteerde opstelling repareren

Één ding dat me opviel bij zelf-hosting is dat het niveau van organisatie bij het opzetten afneemt naarmate het aantal diensten toeneemt. Op een bepaald moment had ik overal dashboards als bladwijzers opgeslagen en was ik ook vergeten welke diensten welke poorten gebruikten. Uiteindelijk vertrouwde ik veel meer op mijn geheugen dan ik zou moeten, en het zorgde alleen maar voor wrijving.

De startpagina loste dit probleem op en werd het operationele centrum van mijn setup. Het centraliseerde de gezondheid van containers, opslaggebruik, CPU-activiteit en snelle links op één pagina. Het was niet opvallend, maar het vond de perfecte balans tussen een strak ontwerp en daadwerkelijk nuttige informatie.

Het heeft mijn hele private cloud getransformeerd van eruitzien als een vreemd computerproject naar een schoon, toegankelijk dashboard, zodat het praktisch aanvoelt voor iedereen in huis. Het hele dashboard laadt in minder dan een seconde, zelfs op deze hardware, wat het daadwerkelijk bruikbaar houdt in plaats van alleen decoratief.

De werkelijke kosten van cloudgemak

Na meer dan een jaar dit systeem te hebben gebruikt, zou je kunnen aannemen dat het geld dat bespaard is of de opslag die is teruggewonnen de meest verrassende uitkomsten zijn. In werkelijkheid was het echter duidelijkheid. Wanneer ik een stuk gegevens produceer, heeft het een bekend, vast adres dat ik beheer.

Ik heb altijd over privacy gesproken, maar het voelt echt niet tastbaar totdat je het zelf host.