Ik heb één USB-beleidinstelling gewijzigd in Apparaatbeheer en mijn bestandsoverdrachtssnelheden verdubbelden

Ik had een vreemde gebeurtenis opgemerkt bij het overzetten van grote bestanden op een externe schijf. De kopieersnelheden beginnen vrij hoog, soms boven de 300 MB/s, maar lopen uiteindelijk terug tot een kruiptempo. Ik zag echt chaotisch uitziende voortgangsgrafieken, en overdrachten die minuten hadden moeten duren, namen uiteindelijk langer in beslag. Ik verspilde tijd met het wisselen van de behuizing, kabels, en gaf zelfs de thermische omstandigheden de schuld, maar de echte oorzaak bleek een USB-beleid te zijn dat sinds 2018 de standaard was.

Het kostte maar één aanpassing in Apparaatbeheer om mijn bestandsoverdrachten te halveren. Ze werden voorspelbaarder.

Windows heeft deze standaard om een goede reden gewijzigd

De meeste mensen verwijderen schijven nooit veilig — Microsoft ging niet meer uit van het feit dat ze dat zouden doen

Voor Windows 10 versie 1809 — toen Microsoft de beleidsupdate introduceerde die dit probleem veroorzaakte — vertrouwden verwijderbare schijven op schrijfcaching. Dit stelde het besturingssysteem in staat tijdelijke wachttijden op schrijfbewerkingen in het geheugen te plaatsen en deze in efficiënte batches naar de schijf te schrijven. Dit was een snellere aanpak, maar het betekende ook dat als de schijf per ongeluk werd losgekoppeld, niet weggeschreven gegevens in het geheugen verloren konden gaan.

Echter, meerdere gebruikers verwijderden de schijf niet op een veilige manier voordat ze deze loskoppelden, dus introduceerde Microsoft Quick Removal — dat volledig het schrijven in de cache uitschakelt — als de nieuwe standaard. Schrijven gaat nu direct naar de schijf, zonder geheugenbuffering. Dit is veiliger voor het loskoppelen zonder uitwerpen.

Als je slechts een paar gegevensitems verplaatst, is het een volledig redelijke afweging, maar de prestatiekosten van het uitschakelen van schrijf-caching zijn duidelijk bij grote bestanden. De twee beleidslijnen bestaan in Apparaatbeheer, en zo vergelijken ze elkaar:

Tegenwoordig zijn snelle SSD's een veelgebruikte opslagoptie geworden. De snelverwijderingsbeleid is echter niet speciaal met hen in gedachten ontworpen.

De ergste vertraging gebeurde niet aan het begin

Mijn SSD begon pas langzaam te worden nadat de snelle cache vol was geraakt

Dit was echt verwarrend voor mij omdat ik de hoogste snelheid kreeg aan het begin van de overdrachten. De snelheid zakte pas later zonder waarschuwing. Er zijn twee oorzaken voor dit patroon, en beide zijn de moeite waard om te begrijpen als je wilt dat de oplossing logisch is.

Ik heb het Windows-beleid hierboven behandeld, wat de eerste is. De tweede is echter de verwerking van voortdurende schrijfbewerkingen door de SSD. De meerderheid van de consumentenssd's heeft een SLC-cache, een onderdeel van de NAND-flash dat wordt gebruikt als een tijdelijke buffer met hoge snelheid. Deze eerste cache is waar de gegevens aanvankelijk terechtkomen tijdens een overdracht, en het is de oorzaak van de aanvankelijk hoge snelheden. De schijf begint rechtstreeks te schrijven in de tragere TLC- of QLC-NAND, en daarom zie je de scherpe daling in snelheid.

Snelle verwijdering maakt het nadeel van dit mechanisme duidelijker. De snelheden dalen zodra de cache van de schijf vol is, en aangezien er geen schrijfcache is, is de invloed gemakkelijk merkbaar. Het opraken van de SLC-cache is een hardwarebeperking die door over te schakelen naar Betere Prestaties niet wordt geëlimineerd; echter, deze schakelaar definieert direct wat er gebeurt nadat de cache vol is. In mijn tests merkte ik het volgende op:

De pieksnelheden waren zeer dicht bij elkaar omdat de eerste uitbarsting—ongeacht het toegepaste beleid—wordt verwerkt door de SLC-cache. Onder die rij beginnen de echte verschillen zichtbaar te worden.

Ik heb bevestigd met CrystalDiskMark en de resultaten waren vergelijkbaar. Met beide instellingen kreeg ik vergelijkbare resultaten bij het uitvoeren van de 1 GiB sequentiële schrijftests omdat de SSD-cache de belasting opving. Bij de 8 GiB-tests merkte ik echter hogere snelheden op toen het profiel was ingesteld op Betere Prestaties.

De instelling is ergens begraven waar de meeste mensen nooit zouden kijken

Het staat onder Schijfstations, niet onder USB-controllers

Het wijzigen van het beleid is een eenvoudig proces:

1. Klik met de rechtermuisknop op het Startmenu en klik op Apparaatbeheer.
2. Breid Schijfstations uit, klik met de rechtermuisknop op uw SSD en selecteer Eigenschappen.
3. Klik op het tabblad Beleid. Standaard is Snel verwijderen; wijzig dit naar Betere prestaties.
4. Selecteer in de sectie Schrijf-cachingbeleid Schrijfcaching op het apparaat inschakelen en klik op OK.

Deze instelling lijkt op de verkeerde plek te zitten, want logisch gezien zou je onder Universal Serial Bus-controllers willen kijken, vooral als je bestanden naar een USB-apparaat overzet. Maar dit is een instelling binnen de schijf zelf en niet de poort.

Zodra je het beleid hebt gewijzigd, verwijder je de schijf of USB veilig, steek je deze weer in en ga je verder met de overdracht. Je kunt het systeem ook opnieuw opstarten na de wijziging om ervoor te zorgen dat het effect heeft.

Dit verwijderde één knelpunt — niet elk knelpunt

De resultaten die ik liet zien waren van een snelle SSD aangesloten op een USB 3.2 Gen 2-verbinding. Je kunt niet dezelfde snelheid verwachten voor elke opstelling, omdat je USB-interface een limiet stelt aan wat schrijven in de cache kan bereiken. Hoewel het wijzigen van het beleid helpt bij grote video- of RAW-fotobibliotheken, grote gemengde mappen en andere overdrachten van grote bestanden, is het voor algemeen gebruik prima om bij 'Snelle verwijdering' te blijven, aangezien er geen echt voordeel is om dit te wijzigen.

Het belangrijkste is dat je moet opmerken dat het wijzigen van het beleid je trage schijf niet snel maakt; het zorgt er alleen voor dat het besturingssysteem je overdracht niet beperkt. Dit beleid is een functie die ik wenste dat ik eerder had ontdekt.