SSD's zijn te duur om leeg te laten: waarom ik de mijne tot het maximale vul

Solid State Drives (SSD's) lijken met zoveel regels en waarschuwingen te komen. Maak ze niet te warm, schrijf niet te veel naar ze en vul ze niet helemaal.

Die laatste steekt in het licht van de torenhoge componentprijzen. Ik heb al de hoofdprijs betaald voor een 1TB NVMe-schijf, en nu vertel je me dat ik niet alle ruimte kan gebruiken waarvoor ik heb betaald? Dat accepteer ik niet, dus vul ik toch mijn SSD's helemaal. Weet je wat? Er is niets slechts gebeurd—althans niet voor hoe ik en veel andere mensen onze computers gebruiken.

Iedereen in paniek: je SSD raakt vol

In Windows, wanneer je schijven bijna vol zijn, worden ze weergegeven met enge rode balken. Dit suggereert dat je er iets aan moet doen. Zoals je hier kunt zien, hebben mijn drie SSD's allemaal minder dan de aanbevolen 10% vrije ruimte.

Het eerste belangrijke om te weten is dat veel van de aanbevelingen voor vrije schijfruimte van toepassing zijn op je systeemschijf. Dat wil zeggen de schijf waarop je besturingssysteem staat. In dit geval is dat Windows. Die vrije ruimte is nodig voor veelvoorkomende functies van het besturingssysteem, zoals updates, en voor het verwerken van tijdelijke bestanden.

Dit heeft helemaal niets te maken met dat de schijf specifiek een SSD is, het is gewoon dat besturingssystemen vrije ruimte nodig hebben om bepaalde dingen te doen. Het hoeft echter geen willekeurig getal zoals 10% te zijn. Je RAM-swapbestand is al gereserveerd tenzij je de standaardinstellingen hebt gewijzigd, en ik hoef geen 90 GB vrije ruimte over te laten op een 929 GB-schijf voor Windows-updates.

Wat er eigenlijk gebeurt wanneer de ruimte opraakt

Wanneer een SSD te vol is, ontstaan er twee hoofdproblemen. Het eerste heeft te maken met de prestaties. De schrijfprestaties van de schijf nemen sterk af wanneer deze bijna vol is, omdat de schijfcontroller vrije ruimte gebruikt om de schrijf-erase-cyclus te vergemakkelijken. Het tweede dat gebeurt is dat de schijf meer slijtage zal ondervinden bij het schrijven, omdat er niet genoeg vrije ruimte is voor effectief wear-leveling. Een proces waarbij de schijfcontroller schrijfbewerkingen verspreidt zodat individuele cellen niet overbelast raken.

Je zult merken dat deze problemen alleen betrekking hebben op het schrijven van gegevens naar de schijf. Met andere woorden, als ik een SSD zou gebruiken als scratch-schijf voor een video-bewerkingsproject, zou ik absoluut een groot deel van de ruimte vrijlaten omdat die schijf wordt belast met enorme schrijftaken. De schijf moet snel blijven en de belasting gelijkmatig verdelen.

Aan de andere kant, als ik een SSD gebruik om videogames of andere grotendeels alleen-lezen inhoud op te slaan, maakt dit eigenlijk niet zoveel uit. Tenzij je constant elke dag dingen verwijdert en opnieuw installeert, zal de schijf niet verslijten, of hij nu vol is of niet.

De geheime achterkamer waar je SSD je nooit over vertelt

Moderne SSD's hebben ingebouwd extra geheugen dat je niet kunt gebruiken, zelfs als je dat zou willen. Dit wordt 'overprovisioning' genoemd en het bestaat speciaal om ervoor te zorgen dat er genoeg ruimte is voor garbage collection, wear leveling en andere essentiële achtergrondprocessen.

Er zijn drie soorten overprovisioning:

Aangeboren overprovisioning is meestal ongeveer 7% (maar kan variëren) van de capaciteit van de schijf, uitsluitend gereserveerd voor gebruik door de schijfcontroller. Dit is helemaal niet zichtbaar voor de hostcomputer. Dus je ziet het niet als onderdeel van je schijfruimte.
Leverancier overprovisioning dit is nog meer extra ruimte die wordt ingesteld door de schijfleverancier. De capaciteit varieert, en leveranciers gebruiken deze functie om de schrijfsnelheid te verbeteren, ongeacht of de schijf vol is of niet. Net als bij inherente overprovisioning is deze ruimte niet zichtbaar voor de hostcomputer.
Gebruikers-overprovisioning komt bovenop de eerste twee types die ik hierboven noemde en gaat ten koste van de door de gebruiker toegankelijke ruimte op de schijf. Dit is een manier om de duurzaamheid van de schijf en de schrijfsnelheden te maximaliseren. Als je een SSD gebruikt voor een schrijfintensieve taak, kan het zinvol zijn om gebruik te maken van deze derde laag van overprovisioning.

Zoals je waarschijnlijk al hebt begrepen, heeft je SSD al gereserveerde ruimte om te zorgen dat hij correct werkt. Voor algemene computergebruikers is het dus eigenlijk niet de moeite waard om je speciaal zorgen te maken over ruimte voor SSD-behoeften.

De mythen die maar niet willen sterven

Ik heb veel misverstanden gezien over hoe vol een SSD is en over SSD-falingen. Een SSD zal niet ineens falen alleen omdat deze bijna vol is. Voor typisch thuisgebruik is het risico voor je gegevens door het bijna vol laten lopen van de schijf klein vergeleken met factoren zoals totaal aantal schrijfbewerkingen en hoge temperaturen. Een bijna volle schijf vol statische bestanden is veel minder belastend dan een halflege schijf die continu wordt bedolven onder schrijfintensieve workloads.

Uiteindelijk, als je je zorgen maakt over gegevensverlies, zou je back-ups moeten maken met een bewezen strategie. Het ongebruikt houden van 10% van je SSD zal de integriteit van de gegevensopslag niet beïnvloeden.

Wanneer je je zorgen moet maken

Je hoeft niet strikt 10-15% op elke schijf te hebben, maar het is verstandig om een comfortabele marge (ten minste enkele tientallen gigabytes op een modern Windows-systeem) vrij te houden op je OS-schijf, in plaats van te wachten tot Windows begint te zeuren.

Als je schrijfsnelheid niet zo goed is als je nodig hebt (niet alleen willekeurig minder dan wat op de specificatielijst staat), probeer dan ruimte vrij te maken om te zien of dat helpt. Het punt is dat eventuele prestatieverminderingen praktische betekenis zouden moeten hebben. Voor mij zijn mijn SSD's zo snel dat zelfs het verlies van de helft van de schrijfsnelheid geen verschil maakt voor mijn dagelijkse behoeften.