Stop met het aansluiten van harde schijven op je router: het verpest je Wi-Fi-snelheid
De drempel voor een NAS kan lager zijn dan de ultra-duur hardware die het normaal gesproken vereist. Soms kan het zo eenvoudig zijn als een harde schijf of een DAS die via de USB-poort op een Wi-Fi-router wordt aangesloten.
Veel mensen zullen je zeggen dat het een goed idee is. Omdat ja, het zal werken. Maar het is geenszins een vervanging voor een NAS, en je zou het ook niet zo moeten behandelen. Hier zijn een paar redenen waarom.
Het is echt onveilig
Een van de belangrijkste redenen waarom je je router niet als NAS zou moeten gebruiken, is dat je waarschijnlijk beveiligingscompromissen moet sluiten om de functie werkend te krijgen. De meeste consumentenrouters bieden bestandsdeling aan via een communicatieschema dat bekendstaat als Server Message Block, of SMB. En hoewel dat werkt, zijn veel routers nog steeds afhankelijk van verouderde versies van dit protocol, specifiek SMBv1, dat berucht is vanwege kwetsbaarheden en zelfs standaard is uitgeschakeld in moderne besturingssystemen zoals Windows 10 en 11 vanwege de rol ervan bij grootschalige wereldwijde cyberaanvallen.
Omdat routerfabrikanten die USB-opslagfunctie die je wilde gebruiken vaak als een bijzaak behandelen, wordt de firmware die deze poorten regelt zelden met dezelfde frequentie of urgentie gepatcht als een dedicated besturingssysteem. Dit laat de schijf kwetsbaar voor beveiligingsproblemen die jaren geleden zijn ontdekt maar nog steeds niet zijn gepatcht op het apparaat dat in je woonkamer staat. Er is een reden waarom NAS-systemen in feite volledige pc's zijn in de praktijk—het moet niet alleen voldoen aan de nieuwste normen en beveiligingspatches, maar het moet ook te patchen zijn als er nieuwe kwetsbaarheden opduiken.
Bovendien zijn de toegangscontroles op door een router aangesloten opslag meestal primitief. In tegenstelling tot een speciaal Network Attached Storage (NAS) apparaat of een server, die gedetailleerde gebruikersrechten en versleutelde mappen mogelijk maken, biedt een router vaak een “alles of niets” toegang. Zodra een gebruiker zich op het netwerk bevindt, heeft hij of zij meestal volledige lees- en schrijfrechten voor alles op de schijf. Als je externe toegang inschakelt om je bestanden van buiten je huis te bekijken, vertrouw je vaak op FTP (File Transfer Protocol), dat je inloggegevens en gegevens in platte tekst verzendt. Dit betekent dat iedereen met de juiste tools die het netwerk tussen jou en je huis bespiedt, je wachtwoorden en gegevens kan onderscheppen. Goh.
Het kan langzaam worden, snel
Buiten beveiliging om is de prestaties van opslag die op een router is aangesloten bijna overal teleurstellend in vergelijking met speciale oplossingen. Dit prestatieknelpunt komt door de fysieke hardware in de plastic behuizing. Hoewel moderne routers indrukwekkende netwerkapparatuur zijn, zijn hun CPU's energiezuinige chips, speciaal ontworpen voor het verplaatsen van netwerkpakketten, niet voor het beheren van complexe bestand-invoer/-uitvoerbewerkingen. Wanneer je een groot bestand naar een schijf die op een router is aangesloten overzet, moet de processor van de router ongelooflijk hard werken om netwerkdata om te zetten in USB-commando's. Omdat de CPU niet de ruwe kracht en de speciale controllers heeft die in een pc of NAS aanwezig zijn, plafonneren de overdrachtssnelheden vaak op een fractie van wat de USB-schijf eigenlijk kan bereiken.
Zelfs als je een van die waanzinnig dure Wi-Fi 7-routers koopt die zijn uitgerust met krachtigere CPU's, zal het nooit hetzelfde zijn als wat je van een NAS zou krijgen, en dat blijkt in de prestaties in de praktijk.
Zelfs als je router een blauwe USB 3.0-poort heeft, die theoretisch snelheden tot 5 gigabit per seconde ondersteunt, zul je bijna nooit snelheden in de praktijk zien die in de buurt van die limiet komen. De beperking ligt zelden bij de schijf zelf of de USB-interface, maar eerder bij het onvermogen van de router om de gegevens snel genoeg te verwerken.
Daarnaast missen routers doorgaans het benodigde RAM om data effectief te bufferen tijdens deze overdrachten. Dit resulteert in een trage ervaring waarbij het bladeren door mappen met veel foto's of kleinere bestanden tergend traag wordt. Pogingen om high-definition video van de schijf naar een televisie te streamen kan leiden tot haperingen en afspeelfouten, niet omdat de Wi-Fi zwak is, maar omdat de router fysiek het bestand van de schijf niet kan lezen en het niet snel genoeg kan inkapslen voor netwerktransmissie om de afspeelbuffer bij te houden. De hardware is simpelweg niet gebouwd voor het zware werk van opslagbeheer.
Je internetverbinding zal er ook onder lijden
Beide dingen die ik noemde zijn slecht, maar het meest frustrerende probleem is een neveneffect van de opslagfunctie zelf. Omdat de router dezelfde CPU gebruikt voor zowel het beheren van netwerkverkeer als het lezen van data van de USB-stick, concurreren deze twee verschillende taken om dezelfde beperkte rekenkrachten. Wanneer je een grote bestandsoverdracht initieert—zoals het back-uppen van een computer of het kopiëren van een filmbestand—piekt het CPU-gebruik van de router vaak tot 100 procent. Tijdens deze periode van maximale belasting heeft de router moeite om zijn primaire taak te verwerken: het routeren van internetverkeer naar en van je modem. Een klassiek voorbeeld van resourceconcurrentie, als je wilt, waarbij een secundaire functie de prestaties van de primaire functie kannibaliseert.
Het tastbare resultaat voor gebruikers op het netwerk is een plotselinge piek in latentie, vaak aangeduid als hoge ping, en pakketverlies. Als iemand anders in het huis probeert een online spel te spelen, deel te nemen aan een Zoom-videoconferentie of 4K-video te streamen terwijl de schijf in gebruik is, zullen ze waarschijnlijk aanzienlijke vertraging, pixelvorming of wegvallende verbindingen ervaren. Dit wordt vaak verergerd door "bufferbloat", waarbij datapakketten die moeten worden verwerkt zich ophopen in een wachtrij omdat de processor te druk is met het schrijven van gegevens naar de harde schijf. Bovendien genereert de intense werklast aanzienlijke warmte. Routers worden over het algemeen passief gekoeld, wat betekent dat ze geen ventilatoren hebben. Het overbelasten van de chipset met opslagtaken kan leiden tot thermische throttling, waarbij de router opzettelijk alles vertraagt—including je Wi-Fi-snelheid—om te voorkomen dat hij oververhit raakt. Door opslagtaken te verplaatsen naar een apparaat met een eigen speciale processor, zorg je ervoor dat je router vrij blijft om het ene te doen waarvoor hij bedoeld is: je internetverbinding snel en stabiel houden.
Ik ben me ervan bewust dat veel mensen, inclusief zelfs sommige van mijn mede-schrijvers bij How-To Geek, je zouden kunnen adviseren dat dit een goed idee is als je een budget hebt. Meningen kunnen verschillen, en dat is prima. Voor mij wegen de nadelen in ieder geval zwaar op tegen de voordelen, en als je dit gaat doen, kun je beter investeren in een volledige NAS.